ईश्वर !
रविरश्मीने प्रभात खुलवून अर्पि जन्म प्रतिदिनी
नवा,
अन तिमिराच्या रात्रींनाही तूच देसी निष्पंद पहा
।
संबंधांच्या क्रीडा मानवी, तू
अलिप्त त्यातून कसा?
मी तर लिप्त-मग्न हा
त्यातच तव मिलनास्तव वेडापिसा ।।
वाऱ्याचा अन तरुपर्णांचा, धरती
अन या शशीचाहि,
ठाऊक जणु संबंध न तुजला,
योग
एकचि भक्तिचा ।
अन मम चिन्तन रात्रंदिन तव मनन आणि सहवासाचा,
पुष्प-पत्र-जल-स्थल-आकाशी ठाव तुझ्या
अस्तित्वाचा ।।
तू निराकार नृप निर्विकार,
मी
विकार मम तुज जडवोनि,
हा शिल्पी कल्पितो रूप तुझे हे, रूप
जे मनि वसलेले ।
सविकल्प असे ते रूप तुझे साकार-सगुण
परब्रह्माचे,
ईश्वर ! दे रवीरश्मी,
कर
भक्षण तिमिर आणि अज्ञानाचे ।।
